 |
Lilou Mace heeft Tony Samara in Mei 2009 in Londen geïnterviewd. Hierbij stelde zij vragen zoals: ‘Waarom is angst zo’n groot probleem in onze maatschappij en wat betekent het als we vrij zouden zijn van angst? Wat heb je tijdens je reizen geleerd? Wat zijn Sjamanen en wat heb je van hen geleerd? Waarom is diep ademhalen zo belangrijk? En Wat is de illusie van het zelf?’ Om Tony’s antwoorden te kunnen horen, nodigen we je uit om de volgende video’s te bekijken:
De "Ja" Ademhaling techniek van Tony Samara Wat heb jij/ ik geleerd van het reizen/ onderweg zijn Wat zijn Sjamanen? Welke wijsheid heb je van hen gekregen? Een interview met Tony Samara: Vragen en Antwoorden(voor een Oostenrijks tijdschrift in 2007)
Klik hier voor een artikel over Tony
in het tijdschrift ’Zens’, Heb je ooit een een diepe spirituele ervaring als verlichting gehad?Een interessante vraag, omdat het gegeven dat ik een spirituele traditie onderwijs voor mij betekent dat ik kennis heb, dat ik voldoende begrijp om door te kunnen geven aan mensen die me bewust opzoeken, of mij bij gelegenheid ontmoeten, of met mij werken, of toevallig met deze manier van werken in aanraking komen. Allereerst voel ik mij niet gemakkelijk bij het woord verlichting, omdat dit door westerlingen en de maatschappij in het algemeen gewoonlijk wordt begrepen als iets dat iemand heeft bereikt, wat betekent dat er op een bepaald niveau sprake is van dualisme, een scheiding, tussen de mensen die verlicht zijn en zij die dat niet zijn. Ik geloof dat we allemaal geboren zijn met een innerlijk gevoel voor vrijheid dat altijd met ons is. In zekere zin zijn we allemaal verlicht. We vergeten eenvoudigweg dit stuk van onszelf als andere aspecten van ons veel meer op de voorgrond van ons bewustzijn treden. Met dit in het achterhoofd, bestaan er in alle spirituele tradities, inclusief die waarmee ik werk, een overstijgen van het wereldse of het ego, wat een gevoel van vrijheid geeft dat voor de doorsnee mens in deze wereld geen alledaagse ervaring is. Deze ervaring benoem ik niet, omdat, zo gauw als je er een etiket op plakt, het een idee in de geest creëert (als die er niet al is), die ons dat afleidt van de werkelijke gebeurtenis. Het waarderen van elke ervaring is het eerste doel van deze spirituele discipline, omdat we onszelf dan op de meest diepgaande manier waarderen - als Een met het leven. Ik denk dat we allemaal diepgaande, spirituele ervaringen hebben, maar het heeft geen betekenis als die ervaringen geen referentiepunt hebben. Dit referentiepunt is een gevoel van bewustzijn dat in de praktijk wordt gebracht. Dit bewustzijn is almaar uitdijend. Op een bepaald punt breidt het zich uit naar een niveau waar een besef uit opstijgt, boven het rondgaande karakter van wereldse ervaringen die de meeste mensen heden ten dage hebben. Dit referentiepunt is naar mijn mening niet gedramatiseerd in één moment, maar eerder een voortdurende groei. Op een bepaald punt, stijgt die groei uit boven de begrenzingen die we naar ons eigen gevoel hebben en die ons meeneemt naar de ultieme vrijheid, die sommige mensen als verlichting beschrijven. In dit stadium wordt het wereldse referentiepunt onbruikbaar, omdat het vergrote bewustzijn ons veel verder voorbij die wereldse begrenzingen, die zo’n dualisme creëren meeneemt. Om op de vraag of ik verlicht ben terug te komen: echt, de enige manier om dit naar waarheid te schatten is zelf verlicht te zijn, en dan zal je zien of dat gevoel van verlichting overeen komt met de persoon aan wie je de vraag stelt. Als je zo’n referentiepunt niet hebt, dan zal uiteindelijk de relatie gebaseerd moeten zijn op vertrouwen. Geen vertrouwen in mijn woorden dat ik verlicht ben, maar vertrouwen in het werk dat je in staat stelt dit gevoel van verlichting te ervaren. Veel mensen die met mij gewerkt hebben zeggen dat ik hen in verwarring breng, omdat er geen formeel dogma of simpele leidraad is dat helpt de ingewikkeldheid en tegelijkertijd de simpelheid te zien van ‘verlicht’ te worden. Deze verwarring zit eenvoudig in de hoofden van deze mensen die verlichting zoeken en willen begrijpen. Het is op een bepaalde manier verwarrend voor ze, omdat ze geen etiket kunnen plakken op het werk wat ik verricht. Uiteindelijk is ons aller doel om verlicht te zijn, omdat we allen hetzelfde zijn. We zijn allemaal één. Zie je jezelf als een spiritueel meester/ leraar?Ja, dat doe ik. Hierom wordt er stevig gewerkt rondom deze discipline. Het is niet simpel een genezingsmethode of methode voor persoonlijke ontwikkeling of zelfs geen spirituele richting, zoals Reiki of Tai Chi. Ik werk met mensen als een gids. Sommige mensen noemen mij een spiritueel meester. In de traditie waarin ik werk gebruik ik deze terminologie niet, maar het zou overeenkomen met de betekenis van zo’n titel. Ik zou nogmaals willen benadrukken dat de directe ervaring van eenieder mijn doel is, veel meer dan het doorgeven van kennis in dogmatische vorm. Dit brengt vaak de uitdaging voor de geest met zich mee, omdat de geest probeert ervaringsideeën te plaatsen en te gieten in de eigen werkelijkheid om zo de intieme relatie met dit moment te vermijden en dus met het leven zelf. Omdat dit niet helemaal de normale gang van zaken is, creëert dit een ongemakkelijk gevoel, waarin de geest zijn eigen onbruikbare aanwezigheid in dat moment probeert te rechtvaardigen, en het graag wil interpreteren als ‘íets.’ Omdat ik niet appeleer aan dat deel van de persoon (het ego), maar eerder aan de persoon zelf, zal het idee dat sommige mensen hebben over leraar/ meester snel afbrokkelen en veranderen in twijfel en verwarring in/ over wie of wat ik nu werkelijk ben. Wat mij betreft vertellen handelingen me meer dan naamkaartjes. |